Ali Abdolrezaei

deze wind heeft een andere rijder nodig
waar hij ook zijn voet zet
heeft hij al voetsporen achtergelaten
ik heb geen paard
ook geen hoofdstel in mijn hand
hoe snel ik ook ren, wordt het toch later
iedereen die ik inhaal, gaat mij voorbij
ik ben voorbij
ik liet het voorbijgaan
ik ben niet buiten mijzelf gegaan
om ergens aangekomen te zijn
waar is het verkeersbord?
waar is de weg?
waar ik ook aankom
ik ben er al voorbij

hun gestalte was geschikt om te staan

de foto was een snapshot
de kreet, onverwacht en de dood, plotseling
zag je het? las je de krant?
hoe onbedacht werd het gekleurd
zag je hoe wij in de spiegel achterbleven?
hoe hij voortgeschopt kwam? 
hoe de wind voortgeschopt kwam?
het voorval is neergevallen als een boom: bom!
het krees de dood en verdreef de bladeren
en verbande ze uit zijn dromen
zonder ergens aan te komen
werd het geluid doodgeschoten
de radio ruist
en de wereld ligt op haar buik om niet te zien
niet te horen; zag je het?

Wat bedenken ze al niet
toen wij de kreet in de keel begroeven
hoorde meneer de tv presentator ons
en er kwam “een moment geduld”
we waren verbaasd, we zijn verbaasd
toen wij van het huilen terug kwamen
vervingen wij Alborz? door een andere zee
we zitten al jaren achter het stuur
in een afgelegen straat
en blazen steeds op de hoorn
ze blazen op de hoorn
hoorn! ik neem hem niet van de haak

de wind heeft op de hoorn geblazen
mijn hand bereikt je niet,
mijn hand bereikt je niet, o hemel, om deze zwarte vlek,
deze kwaadaardige maan van je schoot weg te vegen
voor de wind die viel van het dak van die namen
noch voor de regen die onze paraplu opende
was ik bang
ik was bang voor de dapperheid van de twee iepen
twee staande iepen
die niet meer zijn, die wij niet meer hebben

de foto was een snapshot
het tijdschrift, spontaan en de dood, plotseling
zag je het?
de wereld ligt op haar buik om niet te zien
de radio ruist om niet gehoord te worden
heb je het gehoord?
misschien is de dood het lot van iemand
die met zijn eigen pen en galg wilde schrijven
schrijf maar!
hoe staan wij, gehuisd in het huilen,
achter iemand die achter niemand staat?
waarom halen we die man niet uit de spiegel
die wij elke ochtend daar instoppen
en daar achterlaten
het verhaal ging hier over de bomen
die tijdens hun val hoge gestalten hadden
zei ik het niet?
het verval dat viel, dat gevallen is
ging over deze twee mannen
waarom moet ik zwijgen?
de wind maakt jacht ook op de gevallen bladeren
de onwetende wind!

moeder

de straat eindigde in de nacht
jij liep te snel
en dat kind, zijn praatjes konden je nooit inhalen
die dagen, zat een vrouw daarboven, gebogen
in plaats van de maan
deze dagen heb ik de appel kapot gemaakt, moeder!
elke dag verlaat ik het huis om verliefd te worden
het gaat niet
de straat eindigde in mij
van het huis dat ik voor haar wilde kopen
is vanavond alleen een klein raam
in mijn verbeelding open gebleven
kijk! ik heb het gesloten
ik heb de ramen uit het huis verbannen
ik ga een beetje zout voor mijn wond kopen
ik heb ook een paar stukken zee bij elkaar gebracht
opdat je uit die verte terug komt
moeder! deze dagen zijn wij opzoek naar de draad
die door je naaimachine verloren liep
we hebben nooit gelopen
alleen maar de wegen getrapd 

aardbeving

mag ik meester!
als de koe slipte
als het dak viel
stierven wij allemaal onder al die stalen balken?

de leraar goot een beweging over zijn gezicht
hij rukte zijn handen los uit de bodem van zijn zakken
en de hemel zat op het dak van het zoveelste klaslokaal

de geplette banken!
de lessen, die uit kinderhanden vielen
en de muren, wat hadden ze voor de mensen in petto?
er kwam alleen een geluid uit een vinger
van een hand die uit de puinhoop stak:

meester!
mag ik opstaan!?

die dagen, toen ik langs haar liep
leek zij rustiger
nu loopt ze driftig

de rivier bedoel ik

ik rende    maar ik kwam daar niet aan
nu ik stil sta    ben ik daarin!

het huis bedoel ik

ik heb geslapen
in de eenzaamheid van het huis
en ik droom
dat de rivier nog steeds zingt
opdat ik eeuwig zou kunnen dromen!

als ik onder de hemel van een stad
die zo oud is geworden
de paraplu over mijn hoofd houd
kom ik die dagen in het dorp tegen
 
een meisje buigend onder de regen
plantte rijst
zij werd plotseling een vrouw
een vrouw die onder de regen hoogstaand is gebleven
en keer op keer tegen een man
wiens naam zij niet kende heeft gezegd:

waarom vluchten?
waarom paraplu?
alleen ijzeren mensen roesten door de regen!

Ali Abdolrezaei is in 1969 in Langroud, Iran geboren. Hij heeft werktuigbouwkunde gestudeerd aan de Teheran universiteit. Abdolrezaei is een van de meest controversiële en polemische dichters van de nieuwe generatie, bekend als dichters van 70 (jaren negentig). In zijn poëzie en zijn soms bijtende proza zoekt hij de verloren identiteit van zichzelf en zijn generatie op. Daarnaast valt hij de gevestigde leidende generatie aan die hij ‘opiumverslaafde schrijvers’ noemt. Hij is geen Oedipus die zijn vader vermoordt, maar een door de vader vermoorde Sohrab, uit de Perzische mithologie, die herrijst om te wreken en tegen de gevestigde en traditionele concepten van cultuur, identiteit en ethiek op een gewelddadige manier te rebelleren. Abdolrezaei ontvluchte de Islamitische Republiek van Iran.
Hij heeft meer dan 10 dichtbundels op zijn naam staan.
Uit: alleen ijzeren mensen roesten door de regen